காயல் பாட்டி - சில நினைவுகள்

சென்ற வருடம் ஜுன்-8, 2008 (ஞாயிறு) என் அம்மா வழிப் பாட்டி இரவு சுமார் 7:30 க்கு இறந்துவிட்டதாகத் தகவல் வந்தது.....சில நினைவுகள்...

""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

"காயல் பாட்டி" என்று என்போன்ற பேரன் பேத்திகளாலும், "அம்மை" என்று அவரது பிள்ளைகளாலும், "நாடாச்சி" என்று ஊரில் பெரும்பாலும் அறியப்பட்ட செல்லம்மாள் எனற எங்கள் பாட்டிக்கு வயது 89+. (அவரின் 'திருமண அழைப்பிதழ்' (6-12-1937) இன்னும் இருக்கிறது). இந்த வயதில் முழு வாழ்க்கைக்குப் பின் இயற்கையான மரணம் அதிர்ச்சி வகையில் சேராதுதான். இருந்தும், சமீபத்தில்தான் பழைய spirit-ல் பார்த்த பாட்டி மறைந்ததின் ஏற்றுக் கொள்ளமுடியாத்தன்மையும், சொந்தத்திலேயே காணப்பெற்ற ஒரு exemplary lady-யின் இழப்பும், காயல் என்ற கிரமத்தைப்பற்றி எனக்கிருந்த identity இல்லாமல் போனதும் என்னை ரொம்பவும் disturbed ஆக்கின ..............

இரண்டு வாரத்திற்கு முன்புதான் (மே, 2008) இந்தியா போயிருந்தபோது காயலில் பாட்டியைப் பார்க்கப்போயிருந்தேன். She was healthy, by all means. "எப்படி இருக்கீங்க பாட்டி?" என்றபோது, "என்னை விடுய்யா...அம்மா எப்படி இருக்கா?" எனற பதில்கேள்வி momentarily வந்தது. (அம்மா angioplasty செய்து மதுரை அப்போலோவில் இருந்த நேரம்). "மதிப்பிரகாசம் டாக்டர் மதுரைக்குப் போகச்சொல்லிட்டார்ன்னதும் என்னவோ ஏதோன்னு பயந்துட்டேன்... " என்றவர் அடுத்தடுத்து பல கேள்விகள் கேட்டுக் கடைசியில் "அப்ப, மதிப்ப்ர்காசம் நம்ம குடும்ப டாக்டர்ங்கிறதாலே முன்கூட்டியே இத பண்ணா நல்லதுன்னு சொல்லி மதுரை போகச்சொன்னாரா....?" என்று விஷயத்தைக் 'கப்' பென்று பிடித்தார். சென்னையிலிருந்து ஜெயம் சித்தி வருவதாகச் சொன்னதும் "அது, இந்த வைகாசி ரெண்டாவது செவ்வாய்ல அவங்க ஊரிலே கொடை வரும்...அதுக்கு வருவா..." என்றார். Astonishing Memory!

பாட்டியின் நிமிர்ந்த நடையும், நேர்கொண்ட நிதானமான பார்வையும், எதையும் ஒரு புன்னகை கலந்து கையாளும் லாவகமும், சந்த்தேகத்திற்கு இடமில்லாத மிகக் கடின உழைப்பும் பற்றி எவ்வளவு பேசினாலும், பாட்டியை 10 சதவிகிதம் மட்டும் புரிநத்ததாகவே ஆகும். அந்தக்காலங்களில் பாட்டி அதிகாலையில் 'பனங்காட்டு'க்கு சென்று, "பனையேறி' என்ற பனைமரத்தொழிலாளி இறக்கித்தரும் 'பைனி'யை 'கூப்பனி' யாகக் காய்ச்சுகையில் நானும் போயிருக்கிறேன். உழைப்பை 'சாப்பிடுவது' மாதிரி ஏதோ உயிர் வாழ அத்தியாவசியம் போல் நினைத்திருந்த பாட்டி சில வருஷம் முன் தீபிகா வேலைக்குப் போவது பற்றி கேட்ட கேள்வி எனக்கு ஆச்சரியம்: "நீ மட்டும் சம்பாதிச்சா போதாதையா...? எதுக்கு அவளையும் வேலைக்கு அனுப்பனும்..??" நான் விடவில்லை; "என்ன பாட்டி, உங்க காலத்தில பணக்காடு, வயல்ன்னு நீங்க பண்ணாத வேலையில்லை. உங்க மூன்று பெண்களும் வேலையில் குறைஞ்சவங்க இல்லைன்னாலும் அவங்க வேலையெல்லாம் வீட்டுக்குள்ளேதான்... இப்போ எங்க generationa-ல தீபிகா மாதிரி வேலைக்குப் போறாங்க.... இதை நீங்க, நீங்க எப்படி பாட்டி கேள்வி கேட்கலாம்?" என்றேன், பாட்டியை மடக்கிவிட்டோம் என்ற தோரணையில். பாட்டியின் quintessential புன்னைகையுடன் சற்றும் தாமதியாமல் பதில் வந்தது: "நாங்கள்லாம் எங்க வீட்டு தோட்டத்தில, எங்க பனங்காட்டில, எங்க வயல்ல எங்க வேலையை செஞ்சோம்... இப்ப மாதிரி அடுத்தவன்கிட்ட கையைக்கட்டியா வேலை செஞ்சோம்??". Shrewd! தன் வயலில் தான் வேலை செய்வதைக் கௌரவமாக நினைத்திருந்த generation அது. (இப்போது washing machine-லிருந்து எடுத்த துணியைக் கொடியில் காயப்போடுவதற்கு வேலைக்காரி கிடைக்குமா என்று தேடுகிறோம்).

பாட்டியிடம் நான் மிகவும் வியந்தது, பாட்டிக்கும் தாத்தாவிற்கும் இடையேயான அன்றாட வாழ்வின் உரையாடல்களில் இருந்த ஒரு easiness. தாத்தாவானால் கலெக்டரைப் பார்க்கவும், மனு கொடுக்கவும் (எதுக்கு? ஊர்ப்பிரச்சனைக்குத்தான்...) சளைக்காதவர். பாட்டி தாத்தாவுக்கு 'ஆமாம் சாமி' போடும் தலையாட்டி பொம்மையாகவும் இல்லை; எதற்கெடுத்தாலும் மல்லுக்கு நிற்கும் புலம்பல் ரகமும் இல்லை. கேட்கவேண்டியதைக்கேட்டு, சொல்லவேண்டியதை சொல்லி... பாட்டி-தாத்தா exchanges எப்போதும் ஒரே அலைவரிசையில் இருந்தன எனலாம். முக்கியமாக, பாட்டிக்கும் தாத்தாவிற்கும் எல்லா விஷயங்களிலும் எப்போதும் communications இருந்தது, கருத்துக்களில் வேறுபாடு இருந்த போதும். தம்பதிகளிடையே இந்த ஒரே அலைவரிசை communication ரொம்ப முக்கியம் என்பது என் எண்ணம். Communication gap, misunderstanding -இதெல்லாம் பாட்டி-தாத்தாவிடம் பருப்பு வேகாத விஷயம்! வீட்டுக்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் contribution to family என்று வரும்போது இருவரும் கிட்டத்தட்ட சமமாக இருந்ததும், ego என்ற வார்த்தை கண்டுபிடிக்கப்படாத காலத்தில் வாழ்க்கையைத் தொடங்கியதும், வாழ்ந்த காலத்தையும், வளர்ந்த கிராமத்துச சூழலையும் மீறின maturity மற்றும் broad outlook இருநததும், இருவருக்கும் இடையே நிலவிய ஒரு இயல்பான அன்னியோன்யமும் அதை சாக்கியமாக்கியிருக்கலாம். பாட்டியிடம் கண்டு, அவரது பிள்ளைகளிடமும், பேரன் பேத்திகளிடமும் (நான் உள்பட) காணமுடியாத 'கற்றுக்கொள்ளாததும், பெற்றுக்கொள்ளாததும்' என்று ஒரு லிஸ்ட் எடுத்தால் அதில் முதலில் வருவது இந்த தம்பதியர்க்கிடையேயான ஒரே அலைவரிசை communication தான். (இரண்டாவது: பேச்சில் சுருக்கமும் அதேசமயம் தெளிவும் இருப்பது; ambiguous-ஆக பேசத்தேரியாதது). Intellectual companionship, compatibility, personality-match, "IIn marriage, what I look for is a friend-yar!" என்றெல்லாம் fancy வார்த்தைகள் உலவும் இந்த நவீன உலகிலும், பாட்டி-தாத்தாவே என் ஆதர்ச தம்பதி.

பாட்டியிடம் மற்றுமொரு குறிப்பிடத்தக்க குணாதிசயம், அவருடன் பேசும்போது வயது வேறுபாடின்றி நாம் comfortable-ஆக feel பண்ணுவது. பொதுவாக வயதானவர்கள் துளைத்தெடுக்கும் கேள்விகளால் உங்களை நெளியவைப்பார்கள்; மேலோட்டமாக கண்களால் உங்களை அலசியபடிதான் பேச்சு தொடரும். ஆனால் காயல் பாட்டி அப்படியல்ல. அளவான, தெளிவான பேச்சினால் பேசுபவர்க்கு 'சட்' டென்று நம்பிக்கை மற்றும் intimacy வரவழைக்கும் ஒரு pleasing personality. வாணிஸ்ரீயும் தீபிகாவுமே உதாரணங்கள். பாட்டியின் மறைவு குறித்து வாணிஸ்ரீயின் அண்ணன் வசீகரன் அனுப்பியிருந்த மெயிலில்: "she is one with whom Vani had felt utmost confidence in your family... " என்றும், தீபிகா அவள் தோழிக்கு மெயிலில் " …she is one of the good hearted persons I have met in my life." என்று எழுதியிருந்தனர். தீபிகா, திருமதி. சுபாகர்-ஆன புதிதில் பாட்டியைப் பார்த்தபோது, "இதுகள் ரெண்டும் இப்படித் தனித்தனியா இருக்குதே...சேர்ந்து இருந்தா எவ்வளவு நல்லா இருக்கும்..ன்னு நினைப்பேன்மா; ஆனா யார்கிட்டே சொல்றதுன்னு தெரியாது. இப்பதான் திருப்தியா இருக்கு..." என்று தீபிகாவிடம் தனியாகப் பேசும்போது சொன்னதில் உறவினர்களில் எல்லாரையும் விடத் தனித்து, உயர்ந்து நின்றார். (நிறைய பேர்க்கு நல்ல விஷயம் எதுவென்றாலும் அதுபற்றி வாய்திறந்து சொல்வதற்கு வார்த்தை கிடைப்பதில்லை). பாட்டி தான் எனக்குத்தெரிந்த, எங்கள் குடும்ப மற்றும் நண்ப வட்டாரங்களில் the most decent lady.

பாட்டிக்கும் அவரது இரண்டு சகோதரிகளுக்குமிடையான அன்பில், உரையாடலில் ஒரு நட்பு கலந்த பாசத்தைக் காண்கலாம். மூன்று தலைமுறை காலங்களிலும், மதவேறுபாட்டிலும், இன்னும் பல வேறுபாடுகளிலும் கலையாமல் இருந்தது அந்த சகோதரிகள் அன்பு. அந்த காலங்களில் குருத்துப்பாட்டி (பாட்டியின் தங்கை) மாலைவேளைகளில் 'பழக்கம் விடுவதெற்கேன்று' பாட்டியை சந்திக்க வருவதைப் பார்த்திருக்கிறேன். அந்த உரையாடல்கள் ஒருமாதம் முன் (மே 2008) குருத்துப்பாட்டி இறக்கும் வரை, பாட்டி அவரைப்பார்க்க தூத்துக்குடி வந்து அவருடன் பேசியதுவரை தொடர்ந்தன. இந்தமுறை (ஜூன் 2008) காயல் பாட்டி ஆஸ்பத்திரியில் இருந்தபோது அவரைப்பார்த்து நீண்டநேரம் உரையாடியவர் - பாட்டியின் இன்னொரு தங்கை 'கோவங்காட்டு பாட்டி'. அன்புச் சகோதரிகள்!

அன்றாட அவசரங்களில் உறவினர்களை நாம் miss பண்ணக்கூடாதென்பது பாட்டி-தாத்தா இருவரிடமும் நான் பொதுவாகக் கண்ட ஒரு குணம். சென்னையைத் தாண்டித்தான் நான் ஜப்பான் போவதால், "செயம் வீட்டுக்குப் போனியாயா?" என்ற கேள்வி எப்போதும் வரும். கடந்த பத்து வருடங்களாக "வாணி அம்மாவைப் பார்த்தியா?" என்ற கேள்வியும் தவறாமல் சேர்ந்துகொண்டது.......

"Health is the status of complete harmony of the body, mind and spirit" என்ற கூற்றின்படி, பாட்டியின் health ஒரு வரப்பிரசாதம் என்பேன். அயராத உழைப்பும், எளிமையான உணவும், அனாவசியமாக உணர்ச்சிவசப்படாததும், அதனாலேயே இயற்கையாக வந்த மேற்சொன்ன harmony-யும் healthy living-க்கான அடித்தளமாக இருந்தாலும், family history என்ற போர்வையில் பாட்டியை diabetes, அது, இது என்று துரத்தாததும் ஒரு அதிருஷ்டமே. But for some minor illness, for the most part she lived a healthy life. 10 வருடங்கள் முன்பு நான் ஜப்பானில் விபத்துக்கு அப்புறம் சென்னையில் இருந்தவேளையில் என்னைப்பார்க்க தாத்தாவும், பாட்டியும் ரயிலேறி வந்தபோது இருவருமே 80-க்கு அருகில்! மூன்றுவருஷம் முன்னால் கூட மதுரை வரை பயணித்து, மாடிப்படியேறி சித்தியைப் பார்க்க வந்திருந்தார், பாட்டி. இரண்டு வாரம் முன்பு பாட்டியைப் பார்க்கப்போயிருந்தபோது வீட்டில் யாருமில்லாமல் தனியாக இருந்தார். பெசிக்கொண்டேயிருந்தவர், மெதுவாக எழுந்து ஓரடி, இரண்டடி வைத்து நடக்க ஆரம்பித்தார், எந்த support-ம் இல்லாமல். நான் தடுக்காமல் ஒரு ஆர்வத்துடன் அவரைப் பார்க்க, அவர் நாலடி நடந்து shelf-ல் ஓலைப்பெட்டியிலிருந்து ஒரு 'நாட்டு வாழைப்பழ'த்தை எடுத்து எனக்குத் தந்தார்...

பாட்டி இன்னும் பத்து வருடங்கள் திடமாக இருப்பார் என்று நம்பியிருந்தேன்... கடைசிவரை நினைவு கொஞ்சமும் பிசகாமல், ஞாபகமறதி தொல்லையின்றி ("வைகாசி இரண்டாவது செவ்வாய் செயம் ஊரில கொடை") மிகத்தெளிவான பேச்சுடன் வாழ்ந்த பாட்டி, இங்கு ஜப்பானில் சாதரணமாக கண்ணில்படும் 90+ பாட்டிகளை மிஞ்சிவிட்டார்! (ஜப்பானில் பெரும்பாலான 90+ வயோதிகர்கள், கையில் ஒரு தள்ளுவண்டியைப் பிடித்துக்கொண்டே சாலையில், ரயிலில் போவது சகஜம் என்றாலும், அவர்களுக்கு ஞாபகமறதியும், தெரிந்தவர்களை recognize பண்ண இயலாமையும் உண்டு). ஒருவேளை நான் diabetes, cardiac, memory disorder என்று extra-baggage எதுவுமின்றி நீண்ட காலம் வாழநேர்ந்து 90-ஐத்தொட்டால், அதற்கு என் பாட்டியின் 'ஜீன்' தான் காரணம் என்று 2052-ல் (என் பொக்கை வாயால்) அடித்துச் சொல்வேன்!

காயலில் கடைசியாகப் பாட்டியைப் பார்த்தபோது, அவர் பக்கத்தில் ஒரு 'செல்'போன் இருந்தது. "என்ன பாட்டி, செல்போன் வச்சிருக்கீங்களா? ஜப்பான் போனதும் நான் பேசறேன்..." என்றேன். "அதுல பேசினா கொஞ்சம் கர, கரன்னு சரியா கேட்கலை..." என்றார். நான் நம்பவில்லை.

ஜப்பானில் இருந்து பாட்டியிடம் போனில் பேசவேண்டுமென்று நான் நினைத்தது நடக்கவில்லை. அதற்குப்பதில், பாட்டியின் பிரிவு பற்றிய செய்திதான் போனில் வந்தது.

The General Motors diet

(No, this is not about General Motors bankruptcy -the hottest news today!)

Recently, when the scale starting showing 73 and then 74 kg in a week... I thought it was time to *do something* to bring my numbers back to 70-71 kg. Did some quick search, and having heard of General Motors-diet earlier, took no time to quickly jump into it....

On day-1, I found the internet flooded with millions of references to GM diet promising a 10-17 lb weight loss, on which almost all had given a very positive comment. This was also practiced & recommended to me by my friend's wife who works for FORD. Glad that I was in a 'tested' program. (Only fruits: I started the day with only fruits & water; not a problem to me as I consumed a lot of Japanese green tea -an acceptable equivalent to water).

Day-2: I read that the GM-diet was funded by FDA, researched & field-tested at John Hopkins Research Centre and finally approved by the GM Board of Directors. FDA funding could mean something special as I could understand. Obesity is a problem for the Americans, and there is no wonder that heavy weights like GM and John Hopkins spend time & effort on this, that too with a back up of FDA. (Only vegetables: OK again, as I started with a boiled potato -and explored everything from spinach, bamboo-shoot and lotus-root.... The GM diet referred to 'baked potato', I didn't know what I should do to 'bake' a potato; called Deepika and she -after a thought- advised me to look for the oven below the conventional stove. I managed with boiling the potato and placing it in microwave in 'oven toast' setting).

Day-3: I found that some articles had given the expected results as 7-10 lb weight loss. There has been an Indian version of this diet available at many websites, as the original had beef on day-4 & day-5. Indian version had beans instead. I also read that the GM-diet was "-designed to flush your system of impurities and give you a feeling of well being". (A combo of fruits & vegetables: OK again, as Ito Yokado had a variety of green salads and cut-vegetables.I found GM diet a bit expensive today!)

Day-4: A number of people had written that they could lose only 1-2 kg (2-4.5 lb), and had suggested that the effectiveness of a diet depended on one's metabolism ; what applies to one may not apply to others. Further, any crash diet would result in weight loss, albeit temporarily. (Only bananas & milk. Quite OK, as banana is always filling, and I don't mind surviving on bananas which I would call *our family fruit* - it was the plantain gardens that kept our finances in check, as our KKarisal thaththaa used to say. Banana has a sentimental effect on me!).

Day-5: The GM-diet program recommends users to repeat this diet once or twice a month, if it works for them. Was slightly disturbed by the word "if" . The NDTV site had commented that there was no evidence of this diet resulting in weight loss. (Only beef & tomatoes: One of the articles said hamburger is OK. During lunch time I drove to McDonald and bought a couple of hamburgers).

Day-6: First time I saw a comment that called GM-diet a hoax. There were many voices that doubted if it was indeed a GM-sponsored program, but overall they all favored the program, as it was harmless. Another one had suspected if this diet "came" from India as it used the words "cleaning" and "purifying" etc which were Yoga language. (Only beef & vegetables: Let me stick to it for just one more day; what do I lose, anyway?)

Day-7: I happened to look at a blog which had raised some basic questions -I wondered why they did not strike to me till now!
* Why would FDA 'fund' a clinical trial, that too for a nutrition program? Would it not show in FDA website, had it been true?
* There is no such institute called John Hopkins Research Centre -there are many "centers". The spelling "centre" may suggest it was written by a British or an Indian himself!
* GM Board of Directors has many a job to do; approving a diet is definitely not one of them! Approval of diet is not done in a Board Meeting level, however small or big or health conscious a company may be!

(Being the last day, I completed the diet as it said on paper, with brown rice, vegetables and fruit juices -knowing well that I was not going to see any loss of weight! Wasn't hard to locate "brown rice" in Japan -though I never spotted it before. It tasted the same as white rice).

On the 8th day, it became irrelevant to me if I had lost at least 1 or 2 kgs. I didn’t even care to measure my weight. What caught my attention was that we tend to believe in anything that comes in a 'nice' package, especially if it comes to you when you look for one! (What is 'nice' differs person to person) I felt for once like a layman who believes in ‘fortune teller’ (குடுகுடுப்பைக்காரன்) just because he also adds the phrase ”நல்ல காலம் பொறக்குது.. நல்ல காலம் பொறக்குது...” in each sentence!

CUs

Look at the below statistics: (TIME, May 25 2009 )
# 5 million Americans couples have been cohabiting (living together but not married)
# 40% of the children born in Y2007 had un-wed parents.

The above stat tells us something different than the higher divorce rate in developed countries. If divorce could be directly tracked to individuals' financial freedom, societal security and an enhanced emphasis on individuality coupled with an often overwrought expectations, what does cohabiting suggest? A disbelief in marriage as an institute? The increasing legal hassles associated with divorce? An inclination towards staying non-committal?

Those men & women who choose to live together remaining unmarried have helped coin a new term "Committed Un-wed" (CU). The report says their dislike towards marriage is as strong as their love for their partners. Some CUs even wonder why law should come into picture in 'his' & 'her' personal decisions to lead their life.A majority of the women CUs find the man's care during & after childbirth more assuring and forming the base of a commitment, than a legal marriage. CUs are prevalent in Europe as well- another statistic says that un-wed couples in Europe stay together longer than married couples!

Good that this concept of Committed Unweds is still taboo, and is not even in casual talks in India. I have never heard of a CU other than Kamal Hassan and Mu.ka!

Beijing

சென்ற ஆண்டு சைனாவின் Beijing வரை குடும்பத்துடன் போய்வந்ததற்கு முக்கியமாக இரண்டு காரணங்கள்: 1. மதுவுக்கு ’சொல்லிக்கொள்கிற’ மாதிரி உலகப் புகழ்பெற்ற ஒரு இடத்திற்குப் போக நீண்ட நாள் ஆசை. (”Great Wall of China”) 2. தீபிகாவுக்கு அப்படியெல்லாம் பெரிதாக ஆசை ஒன்றும் இல்லையென்றாலும், ”ஜீன்ஸ்” பார்த்ததிலிருந்து ஏதோ ஐஸ்வர்யா ரேஞ்சுக்கு உலகின் ஏழு அதிசயங்களையும் பார்த்துவிட வேண்டுமென்று ஒரு ’சின்ன’, எளிய ஆசை!

சீனப் பெருஞ்சுவரில் நடந்தபோது கொஞ்சம் ‘கிக்’ ஆகத்தான் இருந்தது -அத்தனை சரித்திரப் பெருமை பெற்ற இடத்தில் இருப்பது குறித்து. டூரிஸ்ட்களிடம் பாப்புலராக உள்ள சுமார் 3 கி.மீ. பகுதி நன்றாகப் பராமரிக்கப்பட்டு பழமை முற்றிலும் மிஸ்ஸிங். இருந்தும் பரந்து விரிந்த மலை நடுவே வளைந்த பாம்பாக நீண்டு தொடரும் சுவர் அதன் சரித்திரத்தில் ஆர்வம் ஏற்படுத்துகிறது.

Ban Li Chocho (அரை பத்தாயிரம் சுவர்) என்ற பெயரில் 5,000 கி.மீ. தூரம் வரை மலை மேல் கட்டப்பட்டிருக்கும் அபாரமான இந்த சுவர், மற்றைய அதிசயங்களைப் போலவே பெரும்பாலும் மனித அடிமைகளைக் கொண்டோ, ஒரு தனி மனிதனின் முட்டாள்தனமான கணத்தின் முடிவினாலோ கட்டப்பட்டது. எதிரிகளிடமிருந்து நாட்டைக் காக்கிறேன் பேர்வழி என்று விரயமாக்கப்பட்ட மக்கள் சக்தி. குறிப்பாக யாரிடமிருந்து காக்க வேண்டும் என்று கட்டினார்களோ, அந்த அரசன் லஞ்சம் கொடுத்து சுவரைத் தாண்டி வந்து விட்டதாக ஹோட்டலில் நான் படித்த சரித்திரக் குறிப்பு சொல்கிறது. The Great Wall of China did not serve its purpose!

சுமார் 3 மீட்டர் அகல சுவரில் நடக்கையில் ஆங்காங்கே குளிருக்கு குல்லா விற்கிறார்கள். புகைப்படக்காரரிடம் பேரம் பேசினால் பாதியாக விலை குறைகிறது. 10 யுவானுக்கு (சுமார் 60 ரூபாய்) விற்கும் கை அகல சீனப் பெருஞ்சுவரின் மாடல், கொஞ்சம் தள்ளிப் போனால் 1 யுவான் என்று கூவுகிறார்கள்.

Forbidden City என்று ஏனோ அழைக்கப்படும் அரண்மனையும் ’அதட்டல்’ ரகத்தில் ஒரு ஆணவத்துடன் இருக்கிறது -இந்தியாவின் அரண்மனைகள் போலவே. பாதுகாப்புக்காக மட்டுமன்றி, பார்த்த மாத்திரத்தில் அபரிதமாகத் தெரியும் enormity உலகெங்கிலும் எல்லா அரண்மனைகளுக்கும் பொதுவாக இருக்கிறது. (ஜப்பானின் Casteகள் இதற்கு விதிவிலக்கு). ”The Last Emperor படத்தில் சின்ன emperor சைக்கிள் விடும் இடம்” என்றதும் டூரிஸ்ட்கள் படமெடுத்துக்கொள்கின்றனர். 6 மீ x 6 மீ அளவில் மிகப்பெரிதாக மா சே துங் படத்தை நுழைவாயிலில் வைத்து “சேர்மன் மா” என்கிறார்கள்.

அதற்கு எதிர்த்தாற்போல் இருப்பது பின்னாளில் சைன எதேச்சாதிகாரத்தின் அடையாளமாகிவிட்ட Tiananmen Square. ஜனநாயகம் கேட்டு மிலிட்டரி டாங்க்குகளால் கூண்டோடு நசுக்கப்பட்ட, கணக்கிடப்படாத இளைஞர்கள், கம்யூனிச சரித்திரத்தில் கரும்புள்ளியாகக் கரைந்ததை நினைவூட்டும் ஒரு இடம்.

Temple of Heaven ஒரு பரந்து விரிந்த இடத்தில் இருந்தது. சுமார் 100 மீ. வரை நீண்டு வளைந்த சுவரின் ஒரு ஓரத்தில் மெதுவாகப் பேசினாலும், சுவரின் மறுகோடியில் எதிரொலியாகக் கேட்கிறது. Great architects! அங்கே கவர்ந்த விஷயம் சுற்றிலும் உள்ள பூங்காவில் சிறுவர் முதல் பெரியவர்கள் வரை விதவிதமான உடற்பயிற்சியில் மிகச் சுறுசுருப்பாக ஈடுபட்டிருந்தது. காலால் உதைத்து (”எத்தி”?)விளையாடும் ஒருவித shuttle cock படு சிரத்தையாக, திறமையாக ஆடுகிறார்கள். நாங்களும் ஆடிப் பார்த்தோம். வேடிக்கை பார்த்த ஒரு சைனாப்பெண் கம்பெனி கொடுப்பதற்காக கொஞ்ச நேரம் எங்களுடன் ஆடி, “இதுகள் தேறாது” என்பதைச் சொல்லாமல் சென்றாள். Beijingகில் மிஸ் பண்ணக்கூடாத இடம்.

டூர் பேக்கேஜில் லோக்கல் மக்கள் வசிக்கும் ஒரு வீட்டுக்குப் போவதும் இருந்தது. கிட்டத்தட்ட ஜெய்லானித்தெரு மாதிரி இருந்த தெருவில் ஒரு சின்ன வீட்டிற்கு சைக்கிள் ரிக்‌ஷாவில் போய் அந்த குடும்பத்தினருடன் சிறுது நேரம் உரையாடல். தெருவில் நம் ஊரில் கிரிக்கெட் ஆடுவது போல் சிறுவர்கள் ஷட்டில் ஆடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

சைனாவில் கவர்ந்த இன்னொரு விஷயம் -Chinese food. இந்தியாவில் காரம், மசாலா சேர்ந்து நமக்கேற்ற மாதிரி இருப்பது போல், ஜப்பானில் மொழுக்கென்று இவர்களுக்கேற்றார்போல் இருக்கும் சைன உணவு, நிஜத்தில் இவ்வளவு காரம் என்பதை யூகிக்கவில்லை. தெருவோரக் கடைகளில் ’தேள் வறுவல்’ கிடைக்கும் என்று Beijing போய் வந்த இந்திய நண்பர்கள் சொன்னார்கள். பார்க்கவில்லை. ” நாய்க்கறி ஸ்பெஷல்” என்று ஒரு ரெஸ்ட்ராண்ட் விளம்பரம் போர்டு வைத்திருந்தது. ரொம்பவும் பாப்புலரான Beijing Duck அவ்வளவு ருசிக்கவில்லை. ”ஆமை சாப்பிடப் போகலாமா?” என்றபோது *ஐயோ பாவம். So sad....* என்று மதுவும் ஷிபுவும் மறுத்துவிட்டனர். (Office Business trip-ல் ஒருமுறை வந்திருந்த போது மூன்று பேராகச் சேர்ந்து “ஆமை” சாப்பிட்டோம். தண்ணீருக்குள் உயிரோடு ஆமை இருந்த ஒரு கண்ணாடித் தொட்டியைக் கொண்டுவந்து காட்டி, “இது தான் உங்களுக்கு உணவாகப் போகிறது” என்று எடுத்துச் சென்றார்கள் என்பதைச் சொல்லியிருந்தேன்).

சைனாவின் cost of living பளிச்சென்று மனதில் படுகிறது. Beijing Duck சாப்பிடப்போனால் 100 யுவான் (600 ரூபாய்) வரை ஆகும் இடத்திற்குப் பக்கத்திலேயே ஏஸி ரெஸ்ட்ராண்டில் 5-6 யுவானுக்கு (30-36 ரூபாய்) fried riceம் நான் வெஜ்ஜும் சாப்பிட முடிகிறது. (மும்பை போல?) டாக்ஸியில் இரவு 10 மனிக்குமேல் 20 நிமிடம் பயணித்து ஹோட்டல் திரும்பினால் 12 யுவான் (72 ரூபாய்). Rolex முதல் Gucci வரை போலிகளை சட்டமீறல் பயமின்றி பொது மார்க்கெட்டில் கூவிக் கூவி விற்கிறார்கள். “ஒவ்வொருவருக்கும் வாழ்க்கையில் ஏமாறும் தருணங்கள் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளன. புத்திசாலித்தனங்கள், கவனங்கள் தளர்ந்து ஏமாறும் தருணங்கள்...” என்ற சுஜாதாவின் கூற்றுப்படி, நானும் Sony 32 GB Memory Stick ஒன்று வாங்கினேன் -அது 1 GB கூடத் தேறாது என்று மார்க்கெட்டை விட்டு வெளியேறும் முன்பே இன்னொரு கடைக்காரி சிரிக்காமல் சொன்னாள்.

ஜப்பானின் ஒரு டிராவெல்ஸ் மூலம் செய்த பேக்கேஜ் டூர் என்பதால் ஏர்போர்ட்டில் இறங்கியதிலிருந்து திரும்புகையில் இமிக்ரேஷன் வரை கூடவே வந்து பார்த்துக்கொண்டார்கள். இல்லையென்றால் ஆங்கிலம் சுத்தமாகச் செல்லுபடியாகாத ஊரில் கஷ்டம் தான். Beijingகில் இருந்த 4 நாட்களிலும் கேட்ட ஒரே ஆங்கில வார்த்தை -”Sir, money, money..." என்று ஹோட்டலுக்கு அருகில் பின்னலேயே கையேந்தி வந்த சிறுமிகள். Wang Fu Jing என்ற ஷாப்பிங்கிற்குப் பிரசித்தமான இடத்தில் இருக்கும் மிகப் பெரிய, ஆங்கிலப் புத்தகங்கள் விற்கும் கடையில் கூட "Welcome to Come Back Again" என்று எழுதியிருந்தது. Chinglish!

Crazy questions!

Some questions I had in my mind during the loooooong journey between Osaka and San Francisco:

(1) The crazy trolley: While serving food, why do the flight attendants pull the trolley all the way to the last row (or first row), and serve food only as they come in reverse? What if they serve while moving forward?

(2) The crazy-baggage: Why do they allow 23kg x 2 = 46 kg per person in flights to America, but only 20kg within Asia? Capacity of Boeing 747 wouldn't change from country-to-country, right? In fact, if passenger weight is taken into account, the Asian sectors with relatively 'slimmer' passengers should only be allowed heavier baggage! (Assuming there are 300 passengers in a flight, the American sector aircraft carry an additional 26 x 300 = 7,800 kg = 7.8 ton!!).

(3) The crazy drinks: Why do they SELL (instead of 'serve free of cost') alcohols in US companies' aircraft, even in long international sectors?
--- If cost-reduction is the idea, why do they sell it at 10-12 times the market price?
--- Why do some passengers still purchase & drink, at this exorbitant cost?
--- Why do US airlines still run in loss, even after being so cost-conscious?

(4) The crazy immigration: Why is there no immigration clearance in any of the USA airports for departing passengers? Are all other countries that have immigration check for departing passengers wasting their time & money?

(5) The crazy wind?: This one is slightly scientific: San Francisco--Orlando sector (eastbound) takes 5 hrs, while the return Orlando--San Francisco (westbound) takes 6 hrs. Taking into account the fact that earth rotates towards East, the aircraft flying opposite to earth's rotation takes 20% additional time. (I used to think when I was a boy that Westbound aircraft should take less time -till I learned that the earth rotates together with the 'atmospheric' space around it). This would mean that the Westbound aircraft has to overcome an additional 20% 'force'/'resistance' than what it does when flying east. At 10km altitude when the aircraft flies at 1,000 km/hr, the wind velocity should then be 200 km/hr. Is it so...?

Believing in Reincarnation :-)

மின் அஞ்சலில் அவ்வப்போது கீழே தந்திருப்பது போல் படித்தால் சிரிக்கவைக்கும் -ஆனால் நிஜத்தில் ’கலங்கடிக்கும்’- விஷயங்கள் வரும்...

Given below are few hints for survival for those who dare to drive on Indian roads.They are
applicable to every place in India except Bihar, where life outside a vehicle is only marginally safer. Indian road rules broadly operate within the domain of karma where you do your best, and leave the rest to your destiny.

1. Do we drive on the left or right of the road? The answer is "both". Basically you start on the left of the road, unless it is occupied. In that case, go to the right, unless that is also occupied. Then proceed by occupying the next available gap, as in chess.

2. Most drivers don't drive, but just aim their vehicles in the intended direction. Soon you will know why Indians believe in reincarnation.

3. Don't stop at pedestrian crossings just because some fool wants to cross the road. You may do so only if you enjoy being bumped in the back. Pedestrians have been strictly instructed to cross only when traffic is moving slowly. Still some idiot may try to wade across, but then, let us not talk ill of the dead.

4. Night driving on Indian roads can be an exhilarating experience (for those with the mental makeup of Genghis Khan). in a way, it is like playing Russian roulette, because you do not know who amongst the drivers is loaded. What looks like premature dawn on the horizon turns out to be a truck attempting a speed record.

Do not blink your lights expecting reciprocation. The only dim thing in the truck is the driver, and the peg of illicit arrack he has had at the last stop, his total cerebral functions add up to little more than a nought. Truck drivers are the James Bonds of India, and are licensed to kill.

Often you may encounter a single powerful beam of light about six feet above the ground. This is not a super motor-bike, but a truck approaching you with a single light on, usually the left one. It could be the right one, but never get too close to investigate. You may prove your point posthumously.

5. Occasionally you might see what looks like an UFO with blinking colored lights and weird sounds emanating from within. This is an illuminated bus, full of happy pilgrims singing bhajans. These pilgrims go at breakneck speed, seeking contact with the Almighty, often meeting with success.

.

Auto Rickshaw (Baby Taxi) –
After careful geometric calculations, school children are folded and packed into these auto
rickshaws until some children in the periphery are not in contact with the vehicle at all. Of course, the peripheral children are charged half the fare and also learn Newton's laws of motion en route to school.

Mopeds - The moped looks like an oil tin on wheels and makes noise like an electric shaver. It runs 30 miles on a teaspoon of petrol and travels at break-bottom speed.

Leaning Tower of Passengers - There are passengers hanging off other passengers, who in turn hang off the railings, and the overloaded bus leans dangerously, defying laws of gravity but obeying laws of surface tension.

One-Way Street - Don't stick to the literal meaning and proceed in one direction. In metaphysical terms, it means that you cannot proceed in two directions at once. So drive as you like, in reverse throughout, if you are the fussy type.

Lest I sound hypercritical, I must add a positive point also. Rash and fast driving in residential areas has been prevented by providing a "speed breaker"; two for each house. This mound, incidentally, covers the water and drainage pipes for that residence and is left untarred for easy
identification by the corporation authorities, should they want to recover the pipe for year-end accounting.

அமெரிக்கா -மின்னல் ’விசிட்’

அமெரிக்காவிற்கு சில காலம் கழித்து இரண்டு வார விடுமுறையில் ’மின்னல் விசிட்’ அடிக்க நேர்ந்தது.

2000-ல் எங்களுடன் வாடகை அபார்ட்மெண்ட்களில் ஒன்றாக H1-Bயில் தொடங்கியவர்கள் எல்லோரும் கிரீன் கார்ட் முடிந்து, அமெரிக்கக் குடியுரிமை பெற்று (ஒபாமாவிற்கு வோட்டும் போட்டு, சரித்திரம் மாற்றி எழுதியதில் சாட்சியாகி), dual citizenship பற்றி யோசனையில் இருக்கிறார்கள். குழந்தைகள் Gifted Students முத்திரையுடன் பள்ளிகளில் மேலே ஏற, இவர்கள் 4-பெட்ரூம் வித் ஸ்விம்மிங் பூல் வீடுகளை 30 வருஷ லோனில், 2005-ல் housing market உச்சிக்குப் போகுமுன் வாங்கியதில் மகிழ்கிறார்கள். விடுமுறைகளில் பிள்ளைகளை இந்துக் கோவிலில் SAT தேர்வுக்குத் தயார் செய்ய, அல்லது நடனம் கற்றுக்கொள்ள அனுப்புகிறார்கள். அவ்வப்போது நண்பர் குடும்பங்களுடன் Get-together வைத்து (மறக்காமல் வெஜிடெபுள் சமோஸா சாப்பிட்டு) economy crisis ல் அமெரிக்கர்களின் மடத்தனத்தை எள்ளி நகையாடுகிறார்கள். (”எள்ளி” என்றால் என்ன?) தமிழ்/தெலுங்கு புத்தாண்டுகளில் கோவில் ஹாலில் கூடி, “முகுந்தா, முகுந்தா..” தசாவாதாரம் பாடலுக்கு தம் டீன் -ஏஜ் பெண்களைத் தாவணி, ஒட்டியாணம் அணிந்து டான்ஸ் செய்யவிட்டு வீடியோ எடுத்து You Tube-ல் மேலேற்றுகிறார்கள். சனிக்கிழமைகளில் இந்திய நண்பரின் வீட்டில் 10-12 தன்வயதோருடன் லலிதா சகஸ்ரநாமம் செய்ய வைக்கிறார்கள். இல்லத்தரசிகள் டீ.ஏ.பெ.கள் இந்திய கலாச்சாரத்தில் வளர வேண்டிய அவசியம் பற்றி கவலைப்படுகிறார்கள்; தோழிகளுடன் (இந்தியத் தோழிகள் மட்டுமே அனுமதி) சினிமா போக ஆசைப்பட்டால் அவர்கள் அணியும் லோ-நெக் டி---ஷர்ட்டுகளைக் கவனிக்கத் தவறி அல்லது கண்டிக்கத் திராணியின்றி, ‘பொத்திப் பொத்தி’ தியேட்டருக்குக் கூட்டி வந்து, (படம் முடியும் வரை வெளியே ஷாப்பிங் செய்து) கூட்டிச் செல்கிறார்கள். வளர்ந்த பெண்களின் பெற்றொர்கள் மாப்பிள்ளை தேடுகிறார்கள் “இங்கேயே பிறந்து வளர்ந்த இந்தியப் பையன் தான் சரிப்படும். நம்ம ஊரிலிருந்து வந்தால் “Why are you late today?" என்பான்; இவள் லாயரைப் பார்க்கக் கிளம்பிவிடுவாள்...”.

அமெரிக்காவில் வீட்டு விலை வீழ்ச்சி பற்றி உலகமே பேசிக்கொண்டிருக்க, எனக்கும் ஒரு நப்பாசை -’கொஞ்ச’ விலையில் ஒன்றைப் பிடித்துப் போட்டால் என்ன? ஆர்லண்டோ லேக்-மேரி பகுதியில் விலையில் அவ்வளவாக வீழ்ச்சி இல்லை -2004-ல் நாங்கள் விற்ற விலை அளவில் தான் இருக்கிறது. (3-bed 2000 sq ft heated area single family home with excellent interiors and lake-view now goes for -US$ 270K; was 450K a couple of years ago). முடங்கிய வங்கிகளால் முடக்கப்பட்ட அபார்ட்மெண்ட்கள் (condo) Buy-one-Get-one-FREE ரேஞ்சில் அசத்தல் விலையில் கிடைக்கின்றன. 1300 sq ft 3-bed 2-car garage வீடுகள் 70-80 K யில் நல்ல இடத்தில் வாங்கிவிடலாம். (was 200K last year; was 300K a couple of years ago).

நண்பர்கள் என்னை எதிர்பார்க்கவில்லை. திடீரென்று லோகேஷ் வீட்டிற்குப் போனபோது “நீயா? ஷிபு என்று நினைத்தேன்” என்றான். கோயிலில் ஒரு சனிக்கிழமை அதிகாலையில் காரிலிருந்து இறங்கி உள்ளே போய் கோயிலைச் சுற்றுகையில் பின்னால் வந்த ஜெயந்த் “அட நீயா...? கார் பார்க்கிங் ஏரியாவில் தீபிகா யாருடனோ காரை விட்டு இறங்கிப் போவதைப் பார்த்தேன்; தீபிகா அவ்வளவு ’அட்வான்ஸ் டைப்’ இல்லையே என்று யோசித்தேன்..” என்றான். ”கலிகாலம்!” என்று நினைத்ததை சொல்லவில்லை.

Swine Flu கலக்கிக்கொண்டிருந்தது, நான் ஆர்லாண்டோவில் இறங்கிய இரண்டு நாட்களில். ஜப்பானின் என் பாஸ் அங்கே இங்கே விசாரித்து, என் ஆர்லாண்டோ நம்பரில் என்னைப் பிடித்து, தினசரி body temperature பார்த்துக் குறிப்பெடுத்துக்கொள்ளச் சொன்னார். காய்ச்சல் அல்லது ஏதாவது அறிகுறி தெரிந்தால் கேள்வியின்றி வாரக் கணக்கில் விடுமுறை தருவதாகச் சொன்னார். (மறக்காமல் இரண்டு நாள் கழித்து மறுபடியும் போன் செய்து உடல் ‘நிலவரம்’ விசாரித்தார்). சான் ஃபிரான்ஸிஸ்கோ ஏர்போர்ட்டில் ஒஸாகா ஃபிளைட்டிற்குக் காத்திருந்த அத்தனை ஜப்பானியர்களும் mask அணிந்திருந்தனர். Fluவின் நிஜ தாக்கம் ஒஸாகா ஏர்போர்ட்டில் விமானம் இறங்கியதும் தான் தெரிந்தது. பயணிகள் யாரையும் கீழே இறங்கவிடாமல், இரண்டு டாக்டர் குழுக்கள் 6-7 நர்ஸ்களுடன் தலை-முதல்-பாதம் வரை உடம்பு முழுவதும் அங்கி மற்றும் கண்ணுக்கு goggle அணிந்து biological WMDயைச் சந்திக்கத் தயாராகும் இஸ்ரேல் ராணுவ வீரர் போல் விமானத்திற்குள் நுழைந்து, பைலட், ஏர்ஹோஸ்டஸ் விடாமல் ஒவ்வொரு பயணிக்கும் body temperature பார்த்து -இரண்டரை மணி நேரம் நிறுத்திய விமானத்திற்குள் சிலையாக உட்கார்ந்திருந்தோம். எல்லாம் முடிந்து இறங்கியவர்கலின் கைகளில் anti-bacterial கிரீம் தடவி விட இரண்டு பேர். விமானத்தில் ஒருவருக்கு flu symtoms இருந்தாலும் மொத்த விமானமும் நாடு கடத்தப்படும் அல்லது ஆளில்லாத் தீவில் இறக்கப்படும் என்று தோன்றியது.